Nieposkromiona

Rozdział 7

          -Nie tak Nireti! Czemu nie potrafisz się skupić?- zapytał oburzony Cyrian.

Spojrzałam nadal spokojna na mojego nauczyciela unosząc jedną brew do góry. Stał z pochmurną miną obok mnie i patrzył na przedmiot, który próbowałam poruszyć. Bez rezultatów.

- Zrozum, że w porównaniu do Ciebie jestem tutaj bardzo krótko, a o swoich mocach w pełni wiem od wczoraj. Daj mi trochę czasu...

- To nie chodzi o czas. Jesteś rozkojarzona, nie potrafisz się skupić na jednym przedmiocie - odparł zdenerwowany.

- Wiesz co? Czasami pracuje się z tobą dobrze, ale czasami przychodzi moment, że ...

- Hmm... zachowuję się jak skończony dupek? - uśmiechnął się.

Popatrzałam na niego z konsternacją. Co się z nim działo? Od wczoraj zachowywał się tragicznie.

- Nie, nie, nie! Po pierwsze to określenie ma tylko i wyłącznie Cris, a po drugie to nie jest śmieszne. Myślisz tylko o tym żeby uratować lud. Okej. Rozumiem, że do tego dążymy, ale przesadzasz - krzyknęłam zbulwersowana.

- Ja przesadzam? Dziewczyno zrozum!... od tego czy cię nauczymy zależy nasze życie.

Zabrakło mi słów. Poczułam się jakbym dostała od niego mocny policzek. Rozumiałam, że rodzina jest ważna i Las Tysiąca Dusz także. Właśnie takie wartości przekazała mi moja zmarła biologiczna mama, która pojawiła mi się wczoraj, opowiadając całą historię mojego życia. Jednak nikt nie widzi, że bardzo się staram pomóc jak tylko mogę.

- No właśnie! Słyszysz siebie w ogóle? Dla ciebie liczycie się tylko wy. A o mnie pomyślałeś?! Nie!

- Nie zarzucaj mi, że mam gdzieś to co robisz, bo gdyby tak było nie zgodziłbym się żebyś tu mieszkała.

- A może to było z litości? Potrzebowałeś pomocy to mi pomogłeś. Jestem tylko narzędziem, robotem w skórze człowieka, który ma w jeden dzień ogarnąć wszystko i ocalić każdemu tyłek, a potem oddać się w ręce Orionów i dać im się jeszcze zabić. To by było dla ciebie najlepsze. Pozbyć się problemu.

- Lekcja skończona! Wyjdź! - rozkazał Cyrian wskazując palcem na drzwi.

 W tej samej chwili wszedł Cryspin. Spojrzał na nas ze zdziwieniem i zapytał:

- To ma być nauka?

Nie mogłam już wytrzymać. Spojrzałam ostatni raz na Cyriana, mówiąc:

- Myślałam, że jesteś inny. Pomyliłam się. Radź sobie sam. Cris, podziękuj braciszkowi. Pomógł wam. Cześć. 

- Stary, co ty jej zrobiłeś?- zapytał Cryspin - jest zgryźliwa jak osa.

Uśmiechnęłam się pod nosem. Znał mnie lepiej niż ktokolwiek. To nie zmieniało faktu, że staram się jak mogę, a ktoś tu miał mnie na prawdę gdzieś.

       Zbiegłam po krętych schodach i wybiegłam na zewnątrz. Nie mogłam tutaj zostać. Musiałam odsapnąć. Tylko gdzie? Wszędzie roiło się od nieprzyjaciół. Stanęłam u wejścia i rozejrzałam się dookoła. Było ciepłe lato. Wszystko tętniło życiem. Czasem nawet za bardzo.
Temperatury dochodziły do 40 stopni Celsjusza. Wystarczyło przynieść koc, położyć się i poczuć jak promienie słońca dotykają ciała. Coś wspaniałego. Ale nie w tym życiu. Nie przy tych facetach zapatrzonych w siebie... i nie teraz kiedy byłam wściekła za takie nastawienie do mojej osoby.
Zbliżając się do bramy zauważyłam, że strażnik zaczął mi się  przyglądać. Pytanie podstawowe ,czy mnie wypuści. Starałam się nadać mojej twarzy jak najbardziej obojętny wyraz i podeszłam szybko do bramy.

- Otworzysz? - zapytałam.

- Panienka nie może wychodzić - odpowiedział sceptycznie i zmierzył mnie podejrzliwym wzrokiem.

- Ależ owszem, że mogę. Chyba tu mieszkam. Zamkniecie mnie jak w więzieniu?

- Na zewnątrz jest niebezpiecznie, wszędzie mogą być Orioni.

- Zaraz wrócę - skłamałam. Mierzyłam się z nim wzrokiem i czekałam aż pęknie. 

- Proszę się nie oddalać - odwrócił pospiesznie swoje fioletowe oczy i otworzył bramę.

Kiwnęłam głową i wybiegłam poza ogrodzenie. Tego było mi potrzeba. Odwróciłam się, ostatni raz oglądając się za siebie, Łzy frustracji kreśliły mokre ścieżki na policzkach. Tak bardzo chciałabym zobaczyć mamę.
        Po pewnym czasie zasapana dotarłam do lasu. Naszego lasu, ale nikogo tutaj nie było.

Rozejrzałam się. Cały terem wyglądał niesamowicie. Niczym z bajki. Wszystko jak to o tej porze roku mieniło się kolorami tęczy. Słońce nadawało blasku brązowym konarom drzew i soczyście zielonym liściom. Niebo kusiło swym błękitem. Wszystko przyciągało mnie tutaj. Tu był mój dom? Czy tam nie było dla mnie miejsca? Las mnie wołał i cieszył się moją obecnością. Przynajmniej on jeden raduje się, że jestem zakpiłam w myślach. 

- Mamo? Jesteś?

Nic się nie stało. Liczyłam na jakąś oznakę obecności. Na cokolwiek, ale wszystko pozostało bez zmian. Spróbowałam jeszcze raz.

- Mamusiu, proszę pomóż mi - załkałam chrapliwie.

Nagle ni stąd ni zowąd owiał mnie chłodny wiaterek. Zupełnie niepodobny do lata. Zaczęłam się rozglądać i ujrzałam ją. Stała między dwoma potężnymi dębami i miała chyba najsmutniejszy uśmiech jaki kiedykolwiek widziałam. Była bardzo niewyraźna. Zaczęłam biec do niej ale ona oddalała się.

- Co się dzieje?!

- Nie mogę długo tu zostać. Dostałam pozwolenie tylko na chwilę - odparła.

- Jakie pozwolenie? Mamo, przecież jesteś królową tego lasu i Lasu Tysiąca Dusz.

- Już nie. Ja już nie żyję. Muszę Wyroczni pokazać, że jesteś godna być moją następczynią. Nieustanie próbujemy ocalić was od Orionów, ale u ciebie wygląda to wszystko jak zbieg okoliczności i działania natury.

- Dajesz radę? - zapytałam.

- Muszę. Ale ty nie poddawaj się. Nie daj się zniszczyć. Musisz być silna!

- Nie radzę sobie. Nie mogę się skupić. Nie nadaję się na królową! - krzyknęłam zrozpaczona.

- Ah, cóż za pesymizm! Cyrian jest specyficzny. Jak go we śnie postraszę to zobaczymy... 

Na tę wzmiankę delikatnie się uśmiechnęłam. Mama troszczyła się o mnie. Kochała mnie.

- Nie trzeba - zasugerowałam.

- Może nie trzeba, ale Cyrian nie do końca potrafi zrozumieć w jak tragicznej sytuacji jesteś. Odeszłam zanim zdążyłam ci wytłumaczyć jak funkcjonuje nasz świat. Teraz oni mają się tobą opiekować, inaczej spiorę im tyłki.

Zaczęłam się otwarcie śmiać. Przyjrzałam się mamie. Miałam jej rysy twarzy. Była taka władcza. Nawet jako duch. Była niesamowita. Promieniowała siłą i oddaniem dla nas. W tym samym momencie zaczęła znikać.

- Już odchodzisz?!- krzyknęłam.

- Wołają mnie. Pamiętaj! Dasz radę. Gdy ćwiczysz, staraj się sobie daną rzecz wyobrazić. I tak będzie rzeczywiście. Jestem z tobą! Kocham cię.

- Ja ciebie też... mamo. - zniknęła zanim zdążyłam dokończyć.

      Obejrzałam się za siebie. Na szczęście nikt tego nie widział. Gdzie mogłam pójść? Przyjrzałam się dokładnie terenowi i wydawało mi się, że brakuje dwadzieścia minut drogi, aż znajdę się w TEJ jaskini. Mojej jaskini. Skierowałam się na północ, dokładnie się rozglądając. Szłam szybko, co jakiś czas zatrzymując się i nasłuchując czy ktoś mnie nie śledzi. Po dotarciu na miejsce po cichu zajrzałam do środka. Była pusta. Weszłam i sięgnęłam po latarkę, którą wzięłam z naszych pomieszczeń gospodarczych po pożarze.
Następnie zajrzałam do skrzynki, gdzie kiedyś zostawiliśmy trochę żywności. Była tam. Sięgnęłam po batonik czekoladowy i zjadłam popijając wodą mineralną. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Nie chciałam wracać. Jeszcze nie ochłonęłam i nie miałam ochoty patrzeć na Cyriana.

     Spróbuję poćwiczyć. Wyjęłam drugą butelkę wody i postawiłam ją metr od siebie. Po czym usiadłam dalej, wzięłam trzy duże głębokie wdechy i przyjrzałam się jej dokładnie analizując z czego jest zrobiona. W głowie wyobraziłam sobie jak butelka unosi się wysoko. Jednak byłoby to zbyt piękne. Butelka delikatnie drgnęła i na tym się skończyło. Zrezygnowana rzuciłam nią o skałę na przeciwko mnie, ta pękła i rozprysła się po całej przeciwnej ścianie. Nie miałam siły. Mamie było łatwo mówić, bo siedziała w tym dłużej niż ja. Zmarnowana położyłam się na kamiennej podłodze i leżałam dobrych kilka godzin, a myśli płynęły w mojej głowie wartkim nurtem. Kiedy na zewnątrz było już ciemniej okryłam się starym kocem i starałam się zasnąć.

     Calutkie dwa dni spędziłam w jaskini jedząc, śpiąc i przede wszystkim ćwicząc. Chciałam wrócić dopiero wtedy, kiedy czegoś w końcu się nauczę. Ale mogłam tylko pomarzyć.
Był już ranek a ja ciągle leżałam z pół przymkniętymi powiekami i pozwoliłam myślom znów tłuc się w mojej głowie. Nagle światło dobiegające z wejścia jaskini zasłonił jakiś cień. Wzdrygnęłam się przerażona myślą, że to Orionii. Chciałam delikatnie otworzyć oczy, ale miałam wrażenie, że ktoś mi się przyglądał. Udałam że śpię, po czym znów poczułam na twarzy promienie słońca, które oślepiały mnie nawet przez zamknięte powieki. Delikatnie otworzyłam oczy. Poza grotą stał Cryspin i Cyrian wraz z jednym, dwojgiem... o cholera... z pięcioma strażnikami. Chyba miałam przechlapane. Delikatnie zmieniłam pozycję. Domyślając się, że panowie to zauważyli usłyszałam ich rozmowę:

- Wracajcie do Domu. Ja z nią porozmawiam i przekonam do powrotu.

- Przemów jej do rozumu - rzekł Cyrian.

- Nie przeginaj Cyr, to przez ciebie uciekła - Cryspin wysyczał to zdanie przez zaciśnięte zęby. Wszedł do jaskini i znów przysłonił światło.

Momentalnie całe moje ciało się spięło i raczej nie wyglądałam naturalnie. Czuć było w powietrzu jak Cryspin mnie obserwuje. Nagle zrobiło mi się dziwnie ciepło i zimno. Popadałam ze skrajności w skrajność.

- Nie udawaj - rzekł wyluzowany.

Starałam się jak najpłycej oddychać, aby nic nie zauważył. Nie miałam zbytnio ochoty na rozmowę. Cryspin nie dał za wygraną.

- Taka jesteś? Sama tego chciałaś.

       Usłyszałam jak krząta się po jaskini. Poczułam chłód. Położył się koło mnie unosząc mój jedyny koc. Zbliżył się i swoją prawą rękę położył na moim brzuchu. Nie spodziewając się tego, zesztywniałam w jego ramionach i najprawdopodobniej się wydałam. Musiałam się odezwać wykręcając się z jego ciepłych objęć. Nie chciałam żeby mnie dotykał. Może nie powinnam tak się zachowywać, ale zachowanie Cyriana bardzo mnie zabolało.

- No dobra, jak mnie tu znalazłeś? - zapytałam rozgoryczona zrzucając jego rękę z brzucha.

- Podaj mi inne miejsce, gdzie miałaś coś do jedzenia, picia i spania - poprosił grzecznie ukrywając rozbawienie.

- Nie rób ze mnie idiotki... to wasza wina. - usiadłam i spojrzałam na niego, starając się ukryć gniew i smutek.

- Z pewnością. Tylko nie nazwij mnie "dupkiem" - również usiadł i objął mnie ramieniem.

- Jeszcze na to nie zasłużyłeś. Dopiero ci się zbiera - odgryzłam się.

Spojrzeliśmy na siebie i wybuchnęliśmy śmiechem. Brakowało mi go.

- Wracajmy.
Nie chciałam iść. Nie chciałam oglądać Cyriana. Nienawidziłam go. Spojrzałam Crisowi w oczy i pokiwałam przecząco głową.
- Nireti nie sprzeciwiaj mi się... dwa dni cię nie było, wszyscy cię szukali, nie bądź egoistką. Jesteś naszą nadzieją, bez ciebie umrzemy. - głos mu się lekko załamał.
Westchnęłam i oparłam głowę o jego klatkę piersiową.
- Przepraszam, po prostu miałam już dość, nie jestem robotem, też się strasznie stresuję i boję...
Cryspin mocno mnie przytulił, po czym pomógł wstać z zimnej ziemi.

      Wyszliśmy trzymając się za ręce i skierowaliśmy się do domu. Nie spieszyło nam się. Szliśmy w milczeniu chłonąc piękną pogodę. W końcu zza drzew wyłoniła się pierwsza wieżyczka Domu. Kiedy już przekroczyliśmy jego próg skierowaliśmy się do kuchni żeby coś przekąsić. Ale nie było nam to dane gdyż w korytarzu napadł na nas Cyrian.

- To nie miał być romantyczny spacer tylko szybki powrót.

- Zazdrościsz? - Zapytałam gniewnie i poszłam do kuchni. Dopiero wróciłam, a ten znów swoje. Czy on kiedykolwiek wrzuca na luz?

W oddali usłyszałam jak Cryspin się śmieje. Nie czekając aż Cris do mnie dołączy zrobiłam sobie na szybko gorącą czekoladę, zabrałam ją i bez słowa poszłam do swojego pokoju. Był środek lata, ale w jaskini było zimno. Przebrałam się w błękitną, wełnianą piżamę i weszłam pod kołdrę, cały czas popijając czekoladę. Kiedy już powoli odpływałam, bez pukania wszedł Cris. Przyklęknął przy łóżku i spojrzał mi w oczy.

- Nigdy więcej mi tego nie rób, proszę... wystraszyłaś mnie nie na żarty.
- Przepraszam. Obiecuję, że już nie ucieknę tylko na miejscu skopię tyłek Cyrianowi.

- Mam nadzieję, że będę mógł to zobaczyć - uśmiechnął się łobuzersko.
Cmoknął mnie w czoło, okrył kołdrą po czym wyszedł z uśmieszkiem na twarzy.
Byłam tak wykończona, że nie potrzeba mi było wiele czasu by zasnąć.

      Gdy tylko się obudziłam, poczułam okropny ucisk w klatce piersiowej. Próbowałam odkaszlnąć, ale to nie pomogło. Chciałam coś powiedzieć, ale kompletnie straciłam głos. Nie mogłam wypowiedzieć ani słowa. Wyszło mi spanie dwie noce na zimnych kamieniach. Miałam przechlapane. Rozpłakałam się. Kompletnie nie widziałam co mam robić. Spojrzałam na zegarek, była dwunasta w południe. Może zaraz ktoś przyjdzie sprawdzić czy jeszcze żyję. Do tego było mi  cholernie zimno. Cudownie, no po prostu niesamowicie. Tyle pracy przede mną, a tu jakaś choroba. Załamana położyłam się na plecach i wzniosłam ręce do nieba.

Po chwili ktoś zapukał i nie czekając aż wydobędę z siebie ledwie słyszalny charkot, wszedł. To Cris. Spojrzał na mnie i o mało nie potknął się o gruby dywan.

-A Tobie co do cholery? - spojrzał wielkimi oczami. Przyłożył mi dłoń do czoła i chyba sprawdzał czy mam gorączkę -wyglądasz jak siedem nieszczęść. Źle się czujesz?

Kiwnęłam głową, a moja twarzy wykrzywiła się grymasie bólu. Chyba mnie kompletnie przewiało.

- Nie możesz mówić?

Znów kiwnęłam tym razem jednak delikatniej.

- Nie to żebym wypominał, tak to jest jak się ucieka i śpi na lodowatej ziemi. Wiedz jednak, że przeciętny człowiek w tym momencie siedziałby w szpitalu i ratował się z obustronnego zapalenia płuc. Jednak z racji kim jesteś i do tego mając moc leczenia tylko przez kilka dni nic nie powiesz. Hm...będzie to ciekawe doświadczenie. Zaraz Ci coś przyniosę.
Wyszedł, nawet się nie odwracając.

Po chwili wrócił ze śniadaniem na tacy i jakimś okropnie zielonym płynem w szklance. Kazał zjeść, wypić i ciągle leżeć.
Tak minęło mi kilka dni. Czułam się jak noworodek, który nic więcej zrobić nie może. Dwa razy dziennie musiałam pić te gorzkie krople. Nie wolno mi było nawet chodzić bez powodu. Cryspin jest zdecydowanie nadopiekuńczy.

       Leżałam już bezczynnie czwarty dzień. Kiedy przeczytałam już wszystkie książki jakie tu miałam, zaczęłam  się rozglądać po pokoju. Był w odcieniu błękitu, który bardzo przypominał kolor mojej sypialni w starym, kochanym domku. Lubiłam błękit i fiolet. Podtrzymywały przy sile i niemo mówiły, że dam sobie ze wszystkim radę. Uwielbiałam te kolory. Na przeciwko mojego łóżka była ogromna, biała szafa na ubrania wbudowana w ścianę. Obok niej były drzwi, a po ich prawej stronie stało niewielkie biurko, na którym miałam niesamowity bałagan. Nie miałam kiedy zrobić porządku. Zawsze coś. Obok podwójnego łóżka z białego drewna, stała szafka nocna w tym samym odcieniu, a kawałek dalej były drzwi do toalety. Koło nich stał mały stolik do kawy. W tej chwili na nim stał ogromny bukiet krwisto-czerwonych róż, które jeszcze przed nocowaniem w jaskini dostałam od Cryspina. Jak z bicza strzelił, wszystkie wspomnienia tamtego dnia wróciły.

       Rozmawiałam z mamą...  a kiedy jej duch zniknął,  usłyszałam skrzypnięcie furtki, którą wszedł Cris. Był strasznie zamyślony. Na początku w ogóle mnie nie zauważył. Dopiero gdy chrząknęłam podniósł zdziwiony wzrok, jakby nie wiedział, gdzie jest. Lekko otworzył usta, próbując coś powiedzieć.

- Hmm... co tu robisz? - zapytał rozglądając się na boki.

- Musiałam trochę... pomyśleć. Ale teraz chciałam wracać do domu. Idziesz?

- Tak... nie... nie wiem... - spurpurowiał na twarzy. Aż otworzyłam szerzej oczy. Cryspinowi brakło języka w gębie, to w ogóle możliwe?! 
- Okey... - lekko zdziwiona skierowałam się do domu. Sama nie wiem co przyciągało mnie do tak nieokiełznanego chłopaka. Ale coś na pewno czułam... jakby przyciąganie.

- Nireti?

- Co jest? - odwróciłam się szybko z nadzwyczajną gorliwością.

Spojrzał na mnie swoimi jeszcze bardziej intensywnymi, fioletowymi oczami jakby ich blask w danym momencie zdradzał to co on czuje. Kolor spojrzenia niesamowicie kontrastował z jego czarnymi włosami. Teraz błysk jego wzroku dodawał całej postaci tajemniczości. Jakby Bóg stwierdził, że jeszcze za mało dał mu atrakcyjności. Skąd on wziął się w takim świecie? Nie ma takich facetów. Był dobrze zbudowany, jakby regularnie uczęszczał na siłownie, ale mimo to wyglądał słodko i momentami bezbronnie.
Był ubrany w czerń. Koszula była włożona w ciemne, jeansowe spodnie, a na ramiona narzucił skórzaną kurtkę. Buty miał eleganckie, ale ciężkie, dopasowane do swojego charakteru. Ubiorem podkreślał delikatną, śniadą cerę. Chłonęłam ten piękny obraz, żeby został już w mojej głowie na zawsze.

- Ja już dłużej nie mogę... - kilkoma zgrabnymi susami podszedł do mnie przyciągają do siebie. Nasze wargi się zetknęły, a mój świat zawirował. Staliśmy po środku ogrodu objęci, jakbyśmy nie mogli się od siebie oderwać.

- Że co proszę? - z trudem łapałam oddech.

- Nie mogę dłużej być obojętny na to co do ciebie czuję. Nie wiem co ty masz w sobie, ale z tą swoją obojętnością jesteś cholernie seksowna. Wyglądasz na delikatną, ale jednocześnie jesteś w stanie mordować. Nie wiem jak ty to robisz, ale przyciągasz mnie do siebie. Jesteś okropnie wkurzająca i kapryśna. Na prawdę wiele razy próbowałem się od ciebie odciąć. Zamknąć swoje uczucia przed tobą, ale nie umiem.

- Emm... nie wiem co powiedzieć. 

- Powiedz prawdę, chcę ją usłyszeć. Mam nadzieję, że to będzie to na co tyle czekałem.

- Cris, nie jeste...

W tym momencie znowu mnie pocałował, przyciskając mnie mocniej do swojego umięśnionego ciała. Kiedy się od siebie oderwaliśmy ledwo mogłam złapać oddech.

- Posłuchaj mnie, nie jestem pewna czy w naszym pokręconym i niebezpiecznym świecie jest w ogóle szansa na miłość - wyszeptałam.

- Jest, spróbujmy. Nie rozumiesz? Kocham cię Nireti. Daj nam szanse - spojrzał na mnie błagalnie.

- Cryspinie... nie jesteś dla mnie obojętny. Też zamiast przesiadywać gdzie indziej, siedzisz w mojej głowie, ale nigdy na prawdę nie byłam zakochana. Musisz dać mi trochę czasu. Daj mi się upewnić, że jesteś tym, na którego czekałam. Proszę - uśmiechnęłam się wyrzuciwszy wszystko z siebie.

- Dam ci tyle czasu ile tylko zapragniesz, ale już się ode mnie nie uwolnisz. - uśmiechnął się swoim urzekającym uśmieszkiem.

Kiedy się od siebie w końcu oderwaliśmy zobaczyłam bukiet, który leżał przy naszych stopach. Cryspin szybko się schylił, poprawił go i mi wręczył. Spojrzałam na kilkanaście róż i się rozpłakałam. Łzy kapały na trawę i wystarczyła chwila, by w okół nas zaczęły wyrastać krokusy i bratki. Uśmiechnęliśmy się do siebie i skwitowaliśmy całą sytuację pocałunkiem. Potem jak normalni ludzie wróciliśmy do domu.'

       Przyłapałam się na uśmiechaniu do kwiatów. Niesamowita chwila. Czy ja się na prawdę zakochałam? Czułam, że już niedługo się tego dowiem. Powracając do rzeczywistości musiałam trochę się rozruszać. Po tygodniu ciągłego leżenia i spania już normalnie mówiłam i funkcjonowałam jak człowiek.
Ubrałam się w dres i po cichu zeszłam do wielkiego i przestronnego salonu.. Dom bardzo różnił się wyglądem na zewnątrz i wewnątrz.

       Z zewnątrz przypominał wielki gotycki zamek z XIII wieku. Strzelista, ogromna wieża kojarzyła mi się z wyprawami krzyżowymi. Tam przeważnie siedzieli strażnicy i obserwowali czy przypadkiem Orionii nie postanowili wrócić. Miał bardzo dużo różnych zdobień i pięknych witraży. Jedyne co nadawało współczesności temu zamkowi to fakt, że został odremontowany i nie było widać czerwono- brązowych cegieł, tylko ocieplono go, zapewne nałożono gładź i pomalowano na odcień ciemno szary.

       Natomiast wewnątrz nie było mowy o XIII wieku. Wszystko pasowało do XXI. Budynek miał wiele pomieszczeń. Na górze znajdowały się sypialnie, łazienki i sale obrad, gdzie decydowano o naszych dalszych poczynaniach. Zaś na dole był ogromny salon z telewizorem, narożnikiem, stołem i perskim dywanem, przestronna kuchnia i kilka pokoi strażników. Każdy z nich był pomalowany w innym pastelowym kolorze. W jednym miejscu na dole na ścianie wisiał rząd kilkunastu portretów, które prezentowały przedstawicieli naszej wielkiej rodziny w poszczególnych latach. Niedługo ma tam zawisnąć i moja podobizna.

       Rozglądając się po całym domu, przypadkiem wpadłam na Sarie. Uśmiechnęła się jakby to właśnie mnie szukała. Była bardzo wysoka, ale też chuda. Mimo to sylwetka młodej kobiety się nie zmieniała. Włosy miała w odcieniu kasztanowym. Jej sierść musiała wyglądać niesamowicie. Trochę różniła się od nas karnacją skóry. Pasowała do niej lekka opalenizna. Przyglądała mi się swoimi fioletowymi oczami. Niestety nie były one już tak barwne. Widać było w nich zmęczenie, cierpienie i ból. Cryspin mi kiedyś powiedział, że wygasły kolor oczu oznacza, że Sariaa widziała bardzo dużo umierających ludzi, krwi i okaleczenia. Nie raz było za późno na jej pomoc i już straciła nadzieję, że świat będzie piękniejszy. Cyrian za to nie mógł się powstrzymać od uwagi, że to ja muszę dać jej nadzieję. Tylko jak? Zaczęłam się zastanawiać czy nie napisać książki ,,Nastolatka ratuje świat". W końcu mieliśmy tu dużo do roboty. Teraz stojąc przede mną reprezentowała wielką siłę. Miała na sobie cały czarny strój, który wyglądał na tyle swobodnie, że w momencie zagrożenia nie krępowałby jej ruchów. Niezadługo ją znałam. Wiem, że co jakiś czas przyjeżdżała tutaj, gdyż nasz Dom to była główna siedziba wszystkich Obdarzonych. Rozmawiałam z nią tylko kilka razy. Sariaa była bardzo sympatyczna i uczuciowa, ale także zamknięta w sobie i nieśmiała. Zawsze służyła pomocą i oddaniem. Z opowieści słyszałam, że nie powinno się z nią zadzierać. Podobno umie pokazać pazury... potrafi przemienić się w pumę.

- Cześć Nireti.

- Cześć Sariaa, jak leci?

- Szukałam cię. Chciałam tylko powiedzieć, że przyjechałam do was na kilka miesięcy. Będę cię uczyć mocy leczenia. Odpowiadając na twoje nieme pytanie: tak, Cris mnie tu ściągnął - uśmiechnęła się, ale jej oczy pozostały smutne.

- Mhm, nie wiem tylko czy to ma sens, bo jestem kompletną niezdarą jeśli chodzi o moje nowe zdolności.

- Co ty wygadujesz? Nauczymy cię. Dodatkowo postaram się rozszerzyć twoje leczenie nie tylko poprzez łzy, ale również na dotyk. Co ty na to? - zapytała.

- Bardzo chętnie, wierzę w ciebie. Nie chciałabym jako jedyna mieszkać tu i nic nie potrafić. To takie frustrujące - powiedziałam.

- Domyślam się, ale dasz radę - powiedziała i poszła bez pożegnania.

       Ja natomiast skierowałam się do kuchni i tam zastałam Cyriana. Unikałam go od pamiętnej, nieudanej lekcji. Szybko wstawiłam wodę na herbatę, przygotowałam sobie kubek i zaczęłam się krzątać przy talerzu z ciastkami. Miałam ochotę na coś słodkiego. Oboje udawaliśmy, że drugiej osoby nie ma w pomieszczeniu. Gdy tylko woda się zagotowała, zalałam szybko herbatę i skierowałam się do salonu.

- Nireti? Możemy porozmawiać? - starał się mówić obojętnie ale wyczułam w jego głosie nutę zażenowania, jakby bolało go to, że pierwszy się odezwał.

- O co chodzi? - zapytałam obojętnie.

- Emm... chciałem przeprosić za ostatnie wydarzenie. Nie powinienem na ciebie naciskać. Wszystko przyjdzie z czasem. Nauczysz się jak każdy z nas - powiedział skruszony.
Patrzałam na niego wielkimi oczami i bardzo się hamowałam, żeby moja szczęka nie opadła do ziemi.

- Nie ma sprawy, a mogę zapytać czemu nagle zmieniłeś zdanie?

 -Widziałem jak Cryspinowi odbiło, gdy nie wróciłaś na noc do Domu. Był okropnie na mnie wściekły. Szczerze powiem, że jeszcze nigdy nie martwił się tak bardzo o prawie obcą dla nas osobę. - uśmiechnął się zadziornie.

- Odczep się, Cyr - walnęłam go pięścią w ramie prawie rozlewając herbatę.

- Coś jest między wami? - zapytał niby od niechcenia.

- Nie wiesz jak nazwać to co widzisz? - odgryzłam się.

- Haha, mamy z Sarią swoje przypuszczenia. Tak w ogóle jej też zawdzięczam, że na twoje ćwiczenia spojrzałem bardziej racjonalnie.

- O matko, tobie na prawdę przydałaby się kobieta. Jak ty tylko logicznie przy nas myślisz - zaczęłam się śmiać.

Cyrian złapał się za serce i zrobił urażoną minę.

- Ranisz skarbie - powiedział poważnie.

Nagle z salonu dobiegł nas głos Cryspina, który do tej pory zajęty był czytaniem gazety.

- Braciszku, chcesz, żebym sobie z tobą porozmawiał? - zapytał.

- A wiesz, że nie ładnie podsłuchiwać? - odpowiedział Cyrian z uśmiechem chochlika.

- Lepiej stąd zmykaj, bo jak cię Cryspin dorwie, to nie wiem czy moje nowe moce ci pomogą - zaśmiałam się. Skinął lekko głową i odwrócił się napięcie.

       Wróciłam do nałożenia sobie kilku ciasteczek na talerzyk. Kiedy ktoś podszedł do mnie od tyłu, zawiązał mi oczy i zasłonił usta potężną dłonią. Zaczęłam krzyczeć i szamotać się w uścisku. Nie poskutkowało. Próbowałam uwolnić się lub walczyć. Ktoś otwarcie się zaśmiał. Zapowiadało się źle.

/Merenwen

Niekończąca się historia

Rozdział 6

Podniosłam wzrok znad notesu, kiedy drzwi otworzyły się z lekkim skrzypnięciem.

- Mogę wejść? - Cryspin wystawił głowę zza drzwi i uśmiechał się szeroko... o matko... a był to uśmiech nie z tej ziemi. Dosłownie. Skinęłam lekko głową i uśmiechnęłam się nieśmiało. Wszedł pewnym krokiem trzymając ręce za plecami.
Usiadł na podłodze, na przeciwko mnie i znów zaszczycił mnie szerokim uśmiechem. Spuściłam wzrok speszona. Nireti co się z tobą dzieje? Skarciłam się w myślach. 
- Co tam szkicujesz? - szybko zakryłam podobiznę Cryspina. Jeszcze tego brakowało żeby wiedział, iż ciągle siedzi mi w głowie. 
- Nic takiego... takie tam... bazgroły. - Powiedziałam pospiesznie. - Lepiej powiedz co Ty trzymasz za plecami. Znów pewnie coś knujesz.
Zaśmiał się tylko, na ten dźwięk mój żołądek koziołkował jak szalony, a serce kołatało się w piersi . Wyciągnął przed siebie pudełko, bardzo elegancko zapakowane i przewiązane wstążeczką.
- Co to? - spojrzałam zdziwiona na pakunek.
- To taki... spóźniony prezent urodzinowy. No bierz! - Cryspin wcisnął mi pudełko w ręce z jeszcze większym uśmiechem.
Patrzyłam na nie zdziwiona co jakiś czas zerkając wielkimi oczami na Cryspina. On tylko westchnął i pociągnął za fioletową wstążkę, która z wdziękiem baletnicy i cichym szelestem spadła na podłogę.
Nie czekając ani chwili chwycił za pokrywkę pudełka i otworzył je ukazując mi jego zawartość.
Zajrzałam nieufnie do środka. W pudełku leżał fiołek... taki sam, który nie wiem jakim cudem stworzyłam na polanie przed jaskinią. Był śliczny... miałam wrażenie że emanował światłem. Obok niego leżało zdjęcie odwrócone obrazkiem do dołu oraz pudełko moich ulubionych czekoladek.
Odłożyłam pudełko na podłogę i wyciągnęłam z niego zdjęcie. Były na nim trzy osoby : mężczyzna, kobieta i noworodek. Mały portrecik rodzinny... wszyscy mieli fioletowe oczy... a kobieta... wyglądała jak... 
Ni stąd ni zowąd zawiał tak silny wiatr, biało-błękitne światło oślepiło mnie do tego stopnia że musiałam zamknąć oczy, by nie stracić wzroku.
Kiedy wszystko się uspokoiło i mogłam otworzyć oczy uświadomiłam sobie, że nie siedziałam już w moim pokoju w domu... lecz na oświetlonej delikatnymi promykami słońca łące. W dłoniach ciągle trzymałam zdjęcie... 
- Co się stało? - szepnęłam do siebie rozglądając się dookoła. Nie wiem jakim cudem się tu znalazłam, ale chcę jak najszybciej wrócić do Domu. Znasz ten las jak własną kieszeń Nireti, na pewno znajdziesz drogę powrotną, pocieszałam się w myślach. Pospiesznie wstałam i ruszyłam przed siebie. Ale z każdym krokiem w głąb lasu traciłam tą nadzieję.Szłam już Bóg wie ile godzin. Nogi bolą mnie niemiłosiernie ale musiałam wrócić do Domu.
Nagle zobaczyłam tą samą łąkę, na której ni stąd ni zowąd się pojawiłam. Usiadłam na samym jej środku załamana. Krążę... wyciągnęłam z kieszeni spodni zdjęcie, które dostałam od Cryspina i po raz setny przyglądałam się trzem postaciom. 
Ich oczy były fioletowe, włosy czarne jak moje... kobieta trzymała dziecko. To muszę być ja... i moi biologiczni rodzice. 
Łzy mimowolnie zaczęły płynąć po policzkach. Pociągnęłam nosem i schowałam pomięte zdjęcie z powrotem do kieszeni. 
Siedziałam zrezygnowana na polanie, nie wiadomo jak daleko od Domu i nie wiedziałam jak wrócić. Żeby się tu znaleźć wystarczyło, że spojrzałam na zdjęcie. A teraz nic... oglądałam je milion razy, żadnego oślepiającego światła i silnego wiatru, tylko cisza i spokój. Łzy płynęły ciurkiem a mną wstrząsnęły dreszcze rozpaczy. Kropla po kropli padała na trawę, a przez zły w oczach już praktycznie nic nie widziałam. 
Nagle usłyszałam szelest. Ale nie taki, jakby ktoś szedł, tylko taki delikatny... jakby lecący motyl... z tym że szelest był na tyle głośny iż można sobie pomyśleć że leciała całe stado... nie, cała horda motyli!
Pospiesznie przetarłam oczy i zobaczyłam widok nie z tej ziemi. Łąka, która nie dawno świeciła pustkami i przesuszoną trawą była teraz soczyście zielona i wszędzie rosły fiołki... miliardy fiołków. Wstałam i znów przetarłam oczy. Z każda chwila kwiatów było co raz więcej i rosły z prędkością światła. Wszystkie wyglądały tak jak ten, który urósł przy jaskini, w której się ukrywałam po pożarze... były majestatyczne... miały wielkie pąki i raziły pięknym, fioletowym odcieniem.
- Nireti... - podskoczyłam wystraszona. Cichy delikatny głos odezwał się tuż obok mnie. Stałam jak wryta, szeroko otwartymi oczami spoglądałam na stojąco obok prawie przezroczystą kobietę w zielonkawej sukni.
- K-kim jesteś? - wyjąkałam. Duch uśmiechnął się i to po tym uśmiechu ją poznałam... jak ze zdjęcia... - Jesteś duchem mojej matki?! 
- Och Nireti, kochanie! Nareszcie mogę z tobą porozmawiać.  Tyle czasu czekałam żeby ci wszystko wyjaśnić. Cryspin nie był zbyt gramotny... zawsze małomówny. - zaśmiała się lekko.
- Czyli... odpowiesz mi na te wszystkie pytania, które ignoruje Cryspin tłumacząc się, że nie jestem jeszcze gotowa? - moje podekscytowanie wygrało z przerażeniem. Oto teraz miałam dowiedzieć się tego wszystkiego do czego nie dopuszczał mnie Cris.
- Nie wiem czy starczy mi życia na twoje wszystkie pytania - duch znów się uśmiechnął, a mnie na to porównanie mina zrzedła... życia?!
- Hmm... może nie był to do końca trafiony żart... wybacz skarbie. - trochę się odprężyłam. Nie czekając ani chwili zaczęłam zadawać jej pytania. Nie mam czasu do stracenia.
- Jak to się wszystko zaczęło?
- Haha! - zaśmiała się perliście - Nie chcesz wiedzieć jak nazywa się twoja matka? - uśmiech nie znikał jej z twarzy.
- Wybacz... po prostu... nie mogę w to uwierzyć, że ty... to znaczy twój duch tu jest i mogę otrzymać wszystkie odpowiedzi! - zamilkłam na chwilę - A więc... mamo... - uśmiechnęłam się nieśmiało. I ona uśmiechnęłam się na dźwięk tego krótkiego słowa. Miała taki śliczny, zniewalający uśmiech. 
- Nazywam się Ferth, byłam żoną wielkiego wodza, Khar'a. Twój ojciec był odzwierciedleniem siły i zwycięstwa... niestety zostaliśmy zamordowani... siła twego ojca w pojedynkę była niczym w starciu z tyloma Orionami.

Wzięłam głęboki wdech. Duch matki spojrzał na mnie smutnymi oczami.
- Orioni byli niegdyś silnym i dobrym ludem. Niestety po objęciu władzy przez Teho... ech, jego ojciec był dobrym i sprawiedliwym władcą... ale Teho był zły, przesiąknięty mordem i śmiercią do szpiku kości. 
Są Elfami ale przydomek Elfów Zła i Strachu zdobyli gdyż Teho nie dbał o to, co się dzieje z jego ludźmi ani o to co dzieje się w okół niego. Dobroć tych Elfów brała się z magicznych właściwości Lasu Tysiąca Dusz. Ale kiedy Teho zaczął zabijać ludzi dla zabawy i rozrywki... Krew ludzi poległych w tym wszystkim rozlewała się po bujnych łąkach i ścieżkach poszycia leśnego, Orioni zniszczyli go wykonując obrzydliwe rozkazy syna Władcy Lasu. 
Od tego czasu ich szeregi mocno się skurczyły. Elfy umierają bo syn Sprawiedliwego zapoczątkował śmierć. Cryspin powiedział ci, że szukali ratunku u "szamana". Otóż nie był to szaman lecz Wyrocznia. Kiedy Jego żołnierze zaczęli umierać, a las zanikać i więdnąć, Teho musiał szukać ratunku. 
Duch mojej matki umilkł. Nie patrzyłam na nią, mój mózg musiał przetrawić to wszystko co mi powiedziała. Orioni nie byli źli... Cryspin mówił, że nie wie jak powstali. Kiedy matka powie mi wszystko będę mogła mu wszystko objaśnić. Spojrzałam na nią i już otwarłam usta by zadać jej kolejne pytanie ale zaniemówiłam gdy napotkałam jej wzrok.
- Nireti... - spoglądała na mnie, a w jej oczach zobaczyłam strach. Coś się zbliżało... Kiedy matka znów się odezwała dreszcze opanowały całe moje ciało. - Uciekaj... JUŻ! - po tych słowach jej duch rozpłynął się, a ja stałam z oczami jak spodki. Choć wyraźnie powiedziała, że mam uciekać... nie mogłam. Stałam jak sparaliżowana.
Nagle usłyszałam szelest i łamanie gałęzi. Nie zastanawiając się dłużej wystrzeliłam przed siebie jak z procy, nie patrząc za siebie. Biegłam co sił w nogach, modląc się by nie potknąć się o któryś z wystających korzeni. Czułam się jakbym w ogóle nie dotykała stopami ziemi. 
Rozejrzałam się by sprawdzić czy ten ktoś ciągle mnie goni. Widok, który ujrzałam zmroził mi serce. Zewsząd otaczały mnie czarne postacie. Biegły wolniej ale ja też słabłam i zwalniałam. Musze wrócić do Domu! Ale nawet nie wiem gdzie jestem i jak się tu znalazłam... Bezradna, ostatkiem sił zmusiłam się by przyspieszyć. 
Nagle poczułam jak czyjeś ręce zaciskające się wokół mojej talii. Przerażona krzyknęłam jak opętana, a mój oprawca obalił mnie na ziemię pozbawiając oddechu. Obrócił mnie tak, że leżałam na plecach... Patric... mój brat... jego uśmiech był przerażający. Trzymał moje nadgarstki z taką siłą, że byłam pewna iż zaraz kości zaczną mi pękać.  Reszta Orionów okrążyła nas ciasnym kołem, mierząc w moją głowę łukami. Wreszcie mogłam im się lepiej przyjżeć. Podczas walki pod Domem byłam zbyt rozkojarzona, by w ogóle się przejmować tym jak wyglądają.
Byli bladzi, ich oczy był niczym bezdenne studnie, w których czaił się ogromny ból i strach... ale nie widziałam tam żądzy mordu jak w przypadku mego brata. Ich ciemne zbroje szczelnie  zakrywały ich ciała. Każdy miał włosy do pasa, jedni ciemne niczym mahoń, inni białe jak mleko, związane w koński ogon lub warkocz. Ponure wyrazy ich twarzy sprawiały, że nie bałam się ich... było mi ich żal... teraz gdy miałam bardziej naświetloną ich historię nie potrafiłam im złorzeczyć... w końcu to nie ich wina jakiego mieli przywódcę.
Tylko mój brat... on był okropny, wyglądał jakby coś go opętało... rozbiegany wzrok i szaleńczy uśmiech... i te czarne oczy. Miał piękne błękitne oczy, a teraz? Były obrzydliwe czarne na dodatek tęczówki nie były okrągłe a postrzępione.
- Witaj siostrzyczko... - cisze przerwał jego głos. - Nic się nie zmieniło, ciągle jesteś słaba i nie potrafisz mi uciec. - Nie przejęłam się zbytni tym co mówił. Zastanawiam się tylko dlaczego to robił. Ile mu obiecali, by mnie schwytał. Patric ciągle prowadził swój bezsensowny monolog.
- Zastanawia mnie co robisz w środku lasu tak daleko od tego waszego pieprzonego Domu? Zachciało ci się wolności? Wielmożny Pan Niedźwiadek nadepnął ci na odcisk? A może jednak postanowiłaś do nas dołączyć? Z resztą... - parsknął śmiechem - W obecnej sytuacji nie masz za bardzo wyboru. Pójdziesz z nami i żadne twoja słowa ani czyny cię nie uratują. Niedźwiadek nie nauczył cię jak używać swoich mocy na tyle, by się samej obronić. Jeśli do nas dołączysz zyskasz na tym znacznie więcej niż gdybyś została z tamtymi zwierzętami. 
- Jestem jedną z nich... też jestem zwierzęciem i nie boję się ciebie! - wrzeszczałam mu w twarz szarpiąc się i wierzgając.  
- Hahaha! Nie boisz się mnie! A to dobre! - Patric śmiał się, obrzydliwie szczerząc zęby.
Nagle białka jego oczu stały się kompletnie czarne, twarz stała się chorobliwie chuda, a pod jego oczami pojawiły się sine doły. Wyglądał strasznie. Zadrżałam przerażona nie na żarty.
- A teraz? Ciągle się mnie nie boisz? Hahaha! Czuję jak trzęsiesz się ze strachu. Kiedy już Teho użyje cię do ratowania Lasu Tysiąc Dusz rozprawię się z tobą osobiście... Nie będziesz do niczego już potrzebna więc będę cię zabijał jak najwolniej i jak najboleśniej... to będzie dla mnie prawdziwa przyjemność.
Łzy zaczęły płynąć po moich policzkach, ale nie z powodu tego co mówił... ale dlatego, że nie poznawałam w nim niczego z mojego brata. Kiedyś mimo swojego trudnego charakteru troszczył się o mnie i nie pozwolił, by ktokolwiek mnie obrażał czy skrzywdził. Zawsze był po mojej stronie. Kochałam go! Był moim bratem. Nie ważne czy biologicznym czy nie.
- Ojej czyżby to były łzy strachu? Hahaha! 
- Nie... - wyszeptałam.
- Co nie? - Patric spoglądał na mnie zdziwiony.
- To nie są łzy strachu... to są zły straty... co ci się stało? Czemu zabiłeś naszych rodziców? I czemu jesteś z tymi, którzy zabili moją biologiczną rodzinę! Bracie! Proszę opamiętaj się... w końcu jesteśmy rodzi...
- ZAMKNIJ SIĘ! - przerwał mi gwałtownie, po czym uderzył w twarz z taką siłą, że drugim policzkiem uderzyłam o ziemię. - Nie jesteśmy rodziną! I nigdy nie byliśmy! Tain'owie nie byli moimi rodzicami! Gardziłem nimi! A ciebie nienawidziłem z całego serca! Zawsze musiałem cię bronić żebyś bezpiecznie trafiła w przyszłości w ręce Teho! Jeśli kiedykolwiek uważałaś, że robiłem to z braterskiej miłości to muszę cię rozczarować.
Jego słowa sprawiały mi większy ból, niż jego uderzenie. Nie chcę już tu być... chcę teraz wrócić do Domu! Chce żeby Cryspin był przy mnie! Nie chce już słuchać tego zdrajcy... Łzy spływały na trawę i znów w około zaczynały kwitnąc fiołki. Nie przejęłam się tym jednak. Modliłam się o to by jakimś cudem wrócić do Domu. Z całych sił tego pragnęłam. I wtedy własnie usłyszałam zdziwiony głos Patric'a. Otworzyłam oczy i zobaczyłam go oraz jego Oriońskich żołnierzy za błękitno-biała mgiełką. Stawali się coraz bardziej niewyraźni. Znów ostre światło zaczęło mnie oślepić i zerwał się silny wicher. Ostatnie co usłyszałam to stłumiony głos Patric'a, który wściekle wyrzucał z siebie przekleństwa.
Kiedy wszystko ucichło otworzyłam mocno zaciśnięte powieki i szybko zerwałam się na nogi, gotowa stawić czoło zdrajcy, którego śmiałam nazywać bratem. 
Ale nie stałam już w lesie tylko w salonie w Domu. Na kanapie siedział Cyrian, który z wielkimi oczami trzymał przy uchu telefon. Ktoś ciągle do niego mówił i pytał czy słucha ale on tylko patrzał na mnie wielkimi oczami. 
- Nireti? - wstał z kanapy rozłączając się. - Gdzieś ty była?! Cryspin po twoim nagłym zniknięciu wszczął taką panikę, że ciężko go było w jakikolwiek uspokoić... wysłał chyba z sześć patroli, by przeszukiwali las i cię szukali! 
- Ja... nie wiem co się stało... - złapałam się za głowię i opadłam na kanapę.
 Nagle usłyszałam jak ktoś awanturuje się na korytarzu. Drzwi otworzyły się z impetem uderzając o ścianę i do salony wpadł Cryspin. Wyglądał jak szaleniec. Krzyczał do jednego z oddziałów za nim.
- JAK TO NIE ZNALEŹLIŚCIE?! NIKT JEJ NIE ZNALAZŁ! JESTEŚCIE OSTATNIM ODDZIAŁEM I TAK JAK WSZYSCY NIE PRZYNOSICIE NIC DOBREGO! - Nigdy nie widziałam go tak wściekłego. Wymachiwał rękami na wszystkie strony. Kiedy skończył się wydzierać odwrócił się w stronę Cyriana. Mnie jeszcze nie zauważył.
- A TY DO JASNEJ CHOLERY NIE ROZŁĄCZAJ SIĘ ZE MNĄ KIEDY Z TOBĄ ROZMAWIAM! NIRETI...
- ... Jest z nami bracie. - Cyrian przerwał mu spokojnym i opanowanym głosem. Cryspin raptownie umilkł. Wstałam z kanapy pospiesznie i spojrzałam na niego nieśmiało. On tylko otworzył usta po czym zaraz je zamknął. 
- Ja... ja cię tak strasznie przepraszam Cryspinie... - patrzałam z zażenowaniem na swoje dłonie. Nie wiem czemu czułam się winna... w końcu nie trafiłam na tą polanę z własnej woli... Już chciałam się tłumaczyć gdy nagle znalazłam się w jego żelaznym uścisku. Prawie miażdżył mi żebra ale nie odzywałam się. Tak strasznie lubiłam gdy mnie przytulał, a robił to niemożliwe rzadko.
- Tak strasznie mnie wystraszyłaś. - wyszeptał mi do ucha. - Nie wiem co bym zrobił gdyby coś ci się stało... to by mnie zabiło... - głos mu zadrżał. Zaniemówiłam. Stała w jego objęciach, a on... wyznawał mi uczucia czy coś mi się przesłyszało? 
Cryspin nagle zesztywniał, puścił mnie i odchrząknął, unikając mojego wzroku.
- Powinnaś odpocząć... później porozmawiamy... - zerknął na mnie, a potem szybko wyszedł z salonu, chwytając po drodze Cyriana za łokieć i brutalnie ciągnąc za sobą. 
Potrząsnęłam głową. Może myśli mi się wreszcie poukładają i wszystko zrozumiem. 
Chwiejnym krokiem ruszyłam do swojego pokoju. Jestem kompletnie wyczerpana. Wdrapałam się po schodach już prawie na czworaka, otworzywszy drzwi nie namyślając się zbyt długo padłam jak kłoda na łóżko i od razu zasnęłam.

Przeszedł mnie dreszcz. Otworzyłam oczy i o mały włos nie dostałam zawału. Znów byłam na polanie. Stałam na samym skraju. W cieniu po drugiej stronie stał Patric. Wyglądał jak potwór. Znów miał wychudzoną twarz, czarne oczy i obrzydliwy uśmiech. Otaczała go czarna mgiełka. Patrzał na mnie, a po chwili uniósł dłoń i palcem wskazującym nakazał swoim żołnierzom ruszyć do ataku. 
Zaczęłam wrzeszczeć. Nie chciałam znów przeżywać tego koszmaru! Zamknęłam oczy i błagałam o pomoc. Potem usłyszałam wściekłe pokrzykiwania tego pieprzonego zdrajcy i... bicie zegara? Co w środku lasu robił zegar? 
Znów otworzyłam oczy. Zegar na ścianie wybijał siódmą wieczorem... To był tylko sen... koszmarny sen, Nireti nic ci już nie grozi, pocieszałam się w myśli. Wygrzebałam się z pościeli i poszłam do łazienki wziąć prysznic. Ubrania miałam całe ubrudzone ziemią po tym jak Patric powalił mnie na ziemię, włosy splątane. Wyciągnęłam z nich parę liści. Pospiesznie umyłam się pod strumieniem gorącej wody. Po chwili w łazience pachniało już słodką nutą mojego czekoladowego szamponu. Kiedy skończyłam kojący rytuał, zawinęłam włosy w ręcznik, a drugim okryłam się i poczłapałam do pokoju po czyste ubranie. 
Ledwo wyszłam z łazienki, a rozległo się pukanie.
- Chwileczkę! - zawołałam. Dwoma susami pokonałam odległość dzielącą mnie do szafy, wyjęłam czystą bieliznę, błękitny lekko pognieciony T-shirt i jeansowe szorty.
- Nireti? Mogę już wejść? - głos Cryspina dobiegł mnie zza drzwi. 
- Sekundkę! - wrzasnęłam i w ekspresowym tempie zaczęłam się ubierać. Ręcznikiem na szybko przetarłam mokre włosy i rzuciłam je w kąt.
- Proszę! 
Cryspin wszedł do pokoju, zakrywając dłonią oczy i na oślep wymachując ręką, by nie uderzyć w coś. Wyglądało to tak komicznie, że nie potrafiłam się powstrzymać i wybuchnęłam gromkim śmiechem. Cryspin wyprostował się zdjął rękę z twarzy. Próbował mieć poważną minę, ale kiepsko wychodziło mu ukrywanie rozbawienia. 
Kiedy wreszcie byłam w stanie się uspokoić usiadłam na pufie koło okna i poklepałam wolne miejsc koło siebie. On z lekkim uśmieszkiem usiadł na drugiej pufie i wpatrywał się we mnie.
- Jak się czujesz?
- A jak powinnam się czuć? Czuje się... dziwnie. - Siedzieliśmy w milczeniu. Cryspin palił mnie wzrokiem, a sama nie odważyłam się na niego spojrzeć.
- Co tam się stało? - wyszeptał, jakby w ogóle nie chciał o to pytać.
- Sama do końca nie wiem. Dałeś mi to zdjęcie... a potem oślepiło mnie jaskrawe światło i zaczęło strasznie wiać... A kiedy wszystko się uspokoiło byłam już na tej polanie... 
- Teleportowałaś się... - wszedł mi w słowo. - Jesteś naprawdę silna... nikt inny tego nie potrafi...
- Czyli... mogę się przenieść gdzie tylko chce? - pisnęłam podniecona myślą zobaczenia najwspanialszych zakamarków Ziemi.
- Pewnie tak, jak mówiłem tylko ty to potrafisz, więc nie wiem ile twoja moc jest w stanie zrobić. Ale kontynuuj, co się stało po tym jak znalazłaś się na tej łące?
- Spanikowałam troszkę, postanowiłam odnaleźć drogę do Domu, w końcu znam ten las jak własną kieszeń... - Cryspin znów wciął mi się w zdanie.
- Nie byłaś w tym lesie... gdyby tak było, któryś z oddziałów by cię znalazł... musiałaś trafić do Lasu Tysiąca Dusz... Jest on w innym wymiarze duchowym. Kiedyś był naszym lasem... Ale Elfy to potwory...
- Nie mów tak Cryspinie! One nie były złe! - spojrzałam na niego wściekła. - Kiedy już straciłam nadzieję znów trafiłam na tą głupią łąkę! Potem pojawił się duch mojej zmarłej matki i opowiedziała mi trochę jak to było... Elfy nie były złe... To wina tego całego Teho. - westchnęłam zirytowana i spojrzałam na Cryspina. Wpatrywał się we mnie ale nic nie mówił. Nie czekając na jego kolejne pytanie kontynuowałam historię.
- Mówiła, że Elfy były dobre ale mordowanie dla rozrywki zniszczyło Las Tysiąca Dusz i przyczyniło się do śmierci setek Orionów... a potem moja matka kazała mi uciekać. Patric mnie dopadł. Wyglądał jak opętany...
- To normalne kiedy śmiertelnik otrzymuje moc, której nie potrafi kontrolować. - Cryspin wysyczał przez zaciśnięte zęby. Śmiertelnik? Byłam przekonana, że Patric jest Orionem.
-Twój braciszek od siedmiu boleści jest człowiekiem. W zamian za złapanie i oddanie ciebie w ręce Teho miał otrzymać te zdolności, które posiadają najlepsi ochroniarze Teho. Ale dla niego to za dużo, nie będzie sobie w stanie z tym psychicznie poradzić... i to go zabije. Syn Sprawiedliwego wie o tym, ale dzięki temu będzie mógł się pozbyć twojego brata bez większego wkładu. Moc go zabije prędzej czy później.
Patric... umrze? Nienawidziłam go, fakt... ale jednak szesnaście lat traktowałam go jak brata. Nie chcę teraz o tym myśleć. Muszę zmienić temat.
- A więc... mogę się teleportować. Czy jest coś jeszcze w... pakiecie? - uśmiechnęłam się delikatnie. Odwzajemnił uśmiech, ale oczy miał smutne. 
- Zmieniamy się w zwierzęta. Każdy w inne ale zdarzają się przypadki, że kilka osób może zmienić się w to samo zwierzę. Do tego posiadamy dar telekinezy, możemy przynosić rzeczy jak i inne żywe organizmy. Możemy też leczyć. Ty leczysz łzami i w twoim przypadku to jest bardzo silny dar, gdyż możesz uratować umierającego, zaś my jesteśmy w stanie uleczyć rany wojenne... Gdybym wcześniej ci to wszystko powiedział... Agis by żył. - zniżył głos do szeptu i odwrócił wzrok. Chciałam go jakoś pocieszyć ale mogłam jedynie patrzeć. Dotknęłam jego dłoni i kiedy na mnie spojrzał uśmiechnęłam się delikatnie.
- Pomścimy Agis'a zabijając Teho. 
- Tak... ale najpierw musimy cię nauczyć wszystkich twoich mocy. Od jutra Cyrian będzie uczył cię telekinezy, leczenia Sariaa, a ja będę pomagał ci z szybką i bezproblemową przemianą. Co do teleportacji sama musisz odkryć jak to robić, nikt oprócz ciebie tego nie potrafi.
No fajnie. Jeszcze niedawno byłam zwykłą szesnastolatką, a teraz? Jestem siedemnastolatką, która jest córką władcy Obdarzonych i na dodatek posiadam moce. Miło. 
- Co muszę zrobić by na zawołanie zmienić się w zwierze? - pamiętam jak Patric wyśmiewał mnie, że nie potrafię się bronić. Czas to zmienić.
- Musisz sobie wyobrazić siebie w skórze tego zwierzęcia. Masz to wypisane w genach, będziesz czuła pragnienie dowiedzenia się wszystkiego o tym zwierzęciu.
Odtworzyłam sobie w pamięci moją pierwsza przemianę. Coś mi tu nie pasowało.
- Ale... kiedy pierwszy raz się przemieniłam nie wyobrażałam sobie niczego. Byłam wściekła za to, że prawie cię zabili.
- Emocje też mają ogromny wpływ. - wpatrywaliśmy się sobie w oczy. Ciągle wracałam do ostatniej walki pod Domem. Kiedy już jedna rzecz została wyjaśniona przychodziła następna. Wiedziałam już jak się przemieniłam.
- Cryspinie? 
- Tak... Nireti? - zawahał się jakby chciał powiedzieć coś innego. Nerwowo drgały mu usta. Coś go trapi? 
- Pamiętasz jak znalazłeś się w bezpiecznym miejscu w Domu podczas walki? - zamyślił się, usta ciągle mu drgały jakby ciągle się wahał czy nie powiedzieć tego co leży mu na sercu.
- Niewiele, wszystko mnie strasznie bolało i traciłem przytomność. Ale wiem, że strasznie wiało... i raziło mnie mocne światło... ty... ty mnie teleportowałaś! - Ścisnął moją dłoń z szerokim uśmiechem. - Skoro czułaś to samo co ja kiedy się przenosiłem znaczy, że możesz teleportować także innych. Koniecznie musimy zacząć lekcje! Koniecznie! 
Cryspin wstał, ścisnął moje ramie i spojrzał mi głęboko w oczy, jakby chciał wwiercić mi się w duszę. Wargi ciągle mu lekko drgały. Już chciałam go zapytać co się dzieje kiedy pospiesznie wyszedł.
Ta drgająca warga i nie wypowiedziane słowa strasznie mnie frustrują... Nie zostawię tego tak muszę z nim porozmawiać.
Wstałam z pufy, podeszłam do stoliczka koło drzwi do łazienki i wzięłam z niego portrecik, który podarował mi Cryspin i skierowałam się do jego pokoju. Zapukałam kilkakrotnie ale się nie odzywał. Otwarłam drzwi ale nie znalazłam go tam. Pospiesznie przeszukałam cały dom od piwnicy, składzików, siłowni, zbrojowni, salonu i kilku pokoi żołnierzy. Zrezygnowana kroczyłam po korytarzach domu i pytałam napotkanych znajomych czy może go widzieli, ale wszyscy kręcili głowami.
Potem natknęłam się na Cyriana. Podbiegłam do niego jak szalona chwytając go z całej siły za ramiona.
- Nireti! Matko, dostałem zawału... - chwycił się wolną ręką za serce. - Coś się stało?
- Gdzie jest Cryspin? - odchrząknęłam pospiesznie. Od ciągłego zadawania pytań zaschło mi w gardle.
- Och nie szukałbym go na twoim miejscu w Domu. Jakieś pół godziny temu wybiegł, zmienił się w niedźwiedzia i pobiegł do lasu.
Puściłam ramiona Cyriana i odeszłam bez słowa. Nogi same prowadziły mnie do ogrodu. Usiadłam na kamiennej ławce przed fontanną, na której były wszystkie leśne drapieżniki. Na jej szczycie stał wilk, a na jego grzbiecie dumnie stał ogromny orzeł, z szeroko rozpiętymi skrzydłami. 
- Tęsknie za lataniem... - delikatny głos znów odezwał się tuz obok mnie. Spojrzałam na ducha mojej matki.
- To ty jesteś tym orłem? - spytałam znów przyglądając się fontannie. Nic nie odpowiedziała ale kątem oka dostrzegłam, że się uśmiecha. 
- Nie dokończyłaś historii... na tej łące. - chciałam wiedzieć wszystko. Cryspin nie był wylewny i o każde informacje trzeba było go wręcz błagać.
- Na czym to skończyłyśmy?
- Mówiłaś coś o Wyroczni.
- A tak... Teho dowiedział się od niej jak uratować Las Tysiąca Dusz jego żołnierzy. Dowiedział się, że tylko moc córki Wielkiego Władcy Obdarzonych uratuje Las. Ale Teho na początku się tym nie przejął. Krew dalej lała się strumieniami pod jego rządami. W końcu szeregi jego żołnierzy tak się skurczyły, że jednak zdecydował się posłuchać Wyroczni. Jednak jako, że był zły źle zrozumiał jej słowa. Żeby uratować Las musiałabyś użyć swoich mocy by go uleczyć. On z kolei jest przekonany że jeżeli wyrwie z ciebie twoją moc i przeleje ją na siebie uratuje Las... 
- Ale jak wyrwać? - przerwałam jej zdziwiona. To można odebrać nam moc? Ale matka się nie odzywała tylko patrzyła... wzięłam bardzo głęboki wdech. - Zabije mnie... prawda? - wielka gula utknęła mi w gardle. Teraz dopiero zdałam sobie sprawę z powagi sytuacji w jakiej się znalazłam.
- Teho jest zaślepiony rządzą mordu. Ale nie wie, że jeśli cię zabije zginą wszyscy Obdarzeni... bez twej jaśniejącej osoby nie będą w stanie przetrwać, jesteś swego rodzaju talizmanem. Poza tym bez twojej mocy Las zginie więc Orioni tez nie przetrwają. 
- Nikt nie potrafi im tego wytłumaczyć?! - pisnęłam spanikowana. Duch westchnął.
- Każdy kto odważył się pouczyć syna Sprawiedliwego został okrutnie zamordowany. Nikt nie ma prawa kwestionować jego zdania i rządów. Wyrocznia też straciłaby życie gdyby nie to że jest nieśmiertelna i bardzo potrzebna Orionom. Ale nie zmienia to faktu, że Teho uważa się za najważniejszego i tylko jego zdanie się liczy. Dlatego musisz przeżyć, musisz walczyć! - matka chciała dotknąć moje ramienia, ale jej ręka była niematerialna i przeniknęła prze moją rękę.
Długo siedziałyśmy w milczeniu.
- Jak zginęliście? - wyszeptałam, niepewna czy chcę to wiedzieć.
- Przyszli w nocy... obudził nas twój płacz. Chcieli cię porwać, ale twój ojciec się na nich rzucił... zabili go... było ich zbyt wielu, a żołnierze którzy stali na warcie zginęli. Nie pozwoliłam im odejść bez walki odbierając wszystko co dla mnie ważne. Nie zabili mnie od razu. Oczywiście popędzani mordem Teho kompletnie zapomnieli o tym co było najważniejsze. Zapomnieli o tobie. Rodzice Cryspina odnaleźli cię i wraz z pozostałymi Obdarzonymi uciekli z Lasu Tysiąca Dusz na wymiar ziemski i oddali cię rodzinie Tain, a sami ukryli się. Natomiast Orioni byli zajęci moją egzekucją. Publicznie ścięli mi głowę... Zacisnęłam dłonie w pięści i powstrzymałam odruch wymiotny. Wzięłam kilka głębokich wdechów i spojrzałam na nią. Na jej twarzy widniał smutek. 
- Niestety Teho odkrył miejsce twojego pobytu. Wtedy jednak posłuchał Wyroczni i nie kazał kolejnemu oddziałowi cię porwać. Podrzucił Tain'om Patric'a. Wbrew temu co sądzisz on nie jest Orionem. Jest człowiekiem. Kiedy skończył szesnaście lat Teho przekonał go, by uprowadził cię kiedy skończysz szesnaście lat, w zamian za obdarowanie go nieskończoną mocą. Patric jest tylko człowiekiem więc dał się złapać na przebiegły plan syna Sprawiedliwego. Moc, którą dostał nie jest przeznaczona dla jego słabego ludzkiego umysłu. Ta moc go w końcu zabije i Teho o tym wie, ale nie powie mu gdyż nie będzie potem większego problemu by się go pozbyć... moc sama go wykończy... a resztę historii znasz. Podpalenie to też sprawka Patric'a, a zrobił to tylko po tym by jeszcze bardziej zadowolić Teho. 
Milczałam zszokowana i cała roztrzęsiona. Kiedyś chciałam wiedzieć wszystko o mojej przeszłości... a teraz żałuję, że tego słuchałam. Czemu spotkała mnie taka tragedia? Nie ważne! Nireti! Musisz wziąć się w garść i uratować Las Tysiąca Dusz! skarciłam się w myślach. 
- Jak... jak mogę uratować ten Las? - zawiał lekki wietrzyk i spojrzałam w stronę mojej matki... ale jej ducha już tam nie było. Znów zniknęła bez pożegnania? Świetnie.
Nagle zaskrzypiała furtka prowadząca do zachodniej część lasu. Popatrzałam w tamtym kierunku i ujrzałam Cryspina. Szedł wpatrzony w swoje stopy, ręce trzymał za plecami, nie zauważył mnie. Wstałam ale zachwiałam się lekko. Moje nogi były jak z waty. Odchrząknęłam i wtedy podniósł wzrok na mnie raptownie się zatrzymując.
Patrzeliśmy sobie w oczy. Fioletowe oczy wpatrzone w siebie. Stałam jak zaczarowana. Czułam... przyciąganie... coś... jakieś nieokiełznane uczucie... ciągnęło mnie do niego.

Liczył się tylko ON.

/Luthien

Dziedzictwo

Rozdział 5

        - Czemu tak długo ukrywałeś przede mną moje pochodzenie? Przecież nie jestem małym dzieckiem - powiedziałam.
Cryspin westchnął zrezygnowany.
- Nireti, do tej pory miałaś życie jak każdy normalny człowiek, a teraz wszystko obróciło Ci się 
o sto osiemdziesiąt stopni.
Po chwili namysłu stwierdziłam, że muszę wiedzieć wszystko.
- Dokończ mi historię, proszę… - powiedziałam błagalnie.
On tylko spojrzał na mnie ponurym wzrokiem, po czym mówił dalej:
- Po tych siedemnastu latach udało nam się Ciebie wytropić. Od czasu do czasu obserwowałem Twój dom, aby Cię chronić. Okazało się, że Twój braciszek zmienił stronę i wydał Cię. Dlatego podpalono Twój dom. Jemu zlecono to zadanie. Był najbliżej Ciebie i wystarczyła tylko jedna zapałka w jego rękach. Oni wiedzieli, iż nie jesteście biologicznym rodzeństwem i łatwo na ich stronę nie przejdziesz. Twój brat podpalił dom tak, by ciebie nie było w środku, a potem miał Cię do Nich zaprowadzić, byś nie trafiła do nas. Niestety nie był zbyt ostrożny i również łatwo było go znaleźć.
- Nie przejdę na ich stronę, obiecuję.
- Ja to wiem… wierzę Ci. Po prostu boję się włączyć Ciebie w to wszystko. Jesteś delikatna 
i niewinna, a nasze życie jest niebezpieczne.
- Gówno prawda Cryspin! Dam sobie radę, a Ty mi pomożesz, jasne?
On tylko się ponuro uśmiechnął na te słowa i kiwnął głową. Pewnie nie spodziewał się tego po mnie. No cóż… kobiety potrafią zaskakiwać.

       Najwyższa pora bym uporała się z moim życiem. Nowym życiem. Musiałam każdy szczegół poukładać sobie jeszcze raz. Przede wszystkim - moje moce. Cyrian powiedział, że jako przyszła przywódczyni jestem z nich najsilniejsza.
- Cryspin!- zawołałam.
Usłyszałam zza ściany jak energicznie podniósł się z krzesła i z wielkim impetem wpadł do mojego pokoju. Spojrzałam na jego minę, uniosłam pytająco brew i wybuchnęłam śmiechem, który nie przystoi damie. Jednak nie mogłam się powstrzymać.
-Gdzie oni są? - rozglądał się zdezorientowany.
- Ale kto? - ciągle trzęsłam się ze śmiechu.
- To po co krzyczałaś jakby ktoś zdzierał z Ciebie skórę?
- Uhh… przepraszam. Nic złego się nie dzieje. Po prostu przemyślałam sobie parę nowych dla mnie rzeczy i postanowiłam wziąć się za siebie.
Teraz to on spojrzał na mnie dziwnie, unosząc lewą brew do góry.
- Mianowicie? – zapytał.
- Jeśli we krwi mam przywództwo nad Wasz… naszym klanem to chyba najwyższa pora, żebym zaczęła pracować nad tym faktem.
- I o to było tyle krzyku?- zaśmiał się.
- Nie denerwuj mnie. - spojrzałam na niego gniewnie.
- Oh, przepraszam Wasza wysokość. - uśmiechnął się wesoło i wyszedł.
- Ja wiedziałam, że będę miała do czynienia z dupkiem - mruknęłam.
W oddali usłyszałam jego głośny śmiech i słowa, które powiedział cicho ale nie tak cicho bym ich nie usłyszała: ,,Przeczuwałem, że to powie”.
Czyżby? Chyba jak na razie mnie nie doceniał.

       Punkt ósma zjawiłam się w salonie. Siedział sam, patrząc w wielkie okno. Zaczęłam się do niego skradać. Lekko pokręcił głową w obie strony, wyrażając frustrację z mojego dziecinnego - Od czego chcesz zacząć?
- Może od początu? - zapytałam z ironicznym uśmiechem.
- Nireti... - zmierzył mnie wzrokiem.
- No już, już sztywniaku. Opowiedz mi jak odkryłeś swoje moce.
Zamyślił się, a potem spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem.
- No cóż... objawiło się to tak, że od dziecka miałem swoje ulubione zwierzę - niedźwiedzie. Byłem nimi zafascynowany. Chciałem wiedzieć o nich wszystko. Nadszedł taki czas, że w dzień ukończenia osiemnastych urodzin zbuntowałem się i uciekłem z domu tylko po to, aby być bliżej nich i zobaczyć ich reakcję. Pragnąłem poznać ich zachowania, o których nie mogłem wyczytać w książkach.
- Nie przyszło Ci do głowy, że mogą Cię zaatakować? - zapytałam.
- Nie myślałem jasno. Byłem zaślepiony, czekałam cały dzień ale nic się nie stało. Załamałem się. Po godzinie dwudziestej trzeciej usłyszałem jakiś szelest. Wyszedłem na dwór z nadzieją... i na tym się skończyło. Wtedy zaczęła się przemiana. Zmieniłem się w niedźwiedzia o czarnej sierści. Każdy przechodzi to inaczej. Jedni niesamowicie cierpią, inni są w siódmym niebie, na jeszcze innych nie robi to większego znaczenia. Przez kolejne dwa dni błąkałem się po lecie. W końcu odczułem pragnienie powrotu do ludzkiego ciała. Chwilę potem tak się stało. Wróciłem do domu i wszystko opowiedziałem rodzicom.
Spodziewali się tego, martwili się ale wiedzieli że do tego dojdzie. Pół roku później opowiedzieli mi o Tobie. Niecały rok później... zginęli jak już Ci kiedyś mówiłem. Przez ostatni dwanaście miesięcy ja miałem nasz ród pod obserwacją. Teraz odnaleźliśmy Ciebie i w Tobie pokładamy nadzieję, Nireti.
- Sporo przeszedłeś... - zaczęłam.
- To nie ważne, to przeszłość. Teraz jest teraz. Koniec. - uciął temat.
- Cholera, czemu się przede mną zamykasz? - zapytałam.
- To już nie jest istotne. Przejdźmy dalej. -naciskał.Postanowiłam odpuścić. Jeśli nadal cierpi po stracie bliskich osób, nie dziwię mu się. Też nigdy nie zapomnę rodziców i tego jak zginęli. A to wszystko przez mojego braciszka...
- Czyli chcesz mi powiedzieć, że przejdę przemianę za około rok?
- Nie, ze względu na inny czas dojrzewania kobiet, Wy przechodzicie przemianę w dniu swoich siedemnastych urodzin. Może to się odbyć wcześniej lub później, najdalej do miesiąca... Powiedz mi kiedy masz urodziny?
- A którego mamy? - spytałam.
- No... dwudziesty drugi czerwca, a co?
-Serio?! - spojrzałam na niego wielkimi oczyma. - Straciłam całkiem poczucie czasu.
- Tak, a co? - zapytał nadal nie rozumiejąc.
- Moje urodziny... są dzisiaj. Siedemnaście lat temu przyszłam na świat... dwudziestego drugiego czerwca - odpowiedziałam.

Cryspin tylko się uśmiechnął.
- Nireti, wszys... - nagle przerwał, otwierając szeroko oczy.
- Tylko tyle? - zapytałam.
- Cicho - nadal nasłuchiwał. - Zostań tu! - rozkazał. Jego fioletowe oczy zrobiły się znacznie większe. Patrzałam na niego zdezorientowana. On tylko zerknął na mnie i wybiegł z salonu. Odczekałam pięć minut i wyjrzałam przez okno. Z daleka zobaczyłam jak zbliżają się do nas czarne postacie. Nie widziałam ich dokładnie ale przeczuwałam, że to byli Orioni... Cała horda... 
Z naszych murów już wychodzili ochroniarze i żołnierze. Nie zamierzałam słuchać Cryspina i stać w miejscu, patrząc jak ginie moja nowo znaleziona rodzina. Zbiegłam do zbrojowni, wybudowanej pod domem, zabrałam sztylet, rewolwer i wbiegłam w sam środek wojny.
Nie widziałam Cryspina, bałam się o niego. Nagle usłyszałam znajomy głos.
- Witaj siostrzyczko!
- Odejdź! Natychmiast! - obróciłam się pospiesznie i stanęłam oko w oko z moim bratem.
- Nie widzisz, że wygrywamy? - zaśmiał się. Był ubrany jak ci obrzydliwcy. Czarny kombinezon, grube rękawice i peleryna... bawi się w superbohatera?
- Już nie długo - odpowiedziałam i strzeliłam w udo Patric'a.
Upadł na ziemię i z jego nogi wylewało się coraz więcej krwi. Jednak rana zniknęła w tej samej chwili. Nie wydał z siebie żadnego dźwięku zaskoczenia czy bólu. Uśmiechał się obrzydliwie. Ponownie trafiłam, tym razem w łydkę drugiej nogi.
- Nireti...u Nas będzie ci lepiej - nic, żadna reakcja tak jakbym nawet w niego nie trafiła.
- Nigdy nie przejdę na Waszą stronę, zapomnij! - krzyknęłam lekko wystraszona.
- Tak? To odwróć się i spójrz na tego jakże fascynującego czarnego niedźwiedzia...
Odwróciłam wzrok w kierunku, który wskazał mój brat - zdrajca i otworzyłam szeroko oczy. Cryspin leżał na Ziemi i walczył o życie, a ja się użerałam z tym idiotą. Wściekłam się niesamowicie. Rzuciłam sztyletem idealnie w ramię Patric'a i zaczęłam biec w stronę leżącej postaci.
Modliłam się tylko o to, żeby Cryspin zniknął z pola bitwy. Nie chciałam by umierał, lecz działo się inaczej.

        Nagle cała bitwa ustała. Ni z tego ni z owego każdy upuścił broń. Wszyscy patrzyli na mnie. Zdezorientowana spojrzałam na otaczających mnie wrogów i sprzymierzeńców.
- Co Was tak zatkało?- krzyknęłam, wkurzona nie na żarty.
- Twoje oczy...
- Nireti Twoje oczy świecą... - Cyrian stojący najbliżej mnie zaczął się odsuwać.
- Gówno prawda, nie wyprowadzaj mnie z równowagi. Kończmy to - zaczęłam biec w stronę Oriona.
I w tej samej chwili cała złość ze mnie wypłynęła, a ja stanęłam na czterech łapach. Wszystko widziałam jak poprzednio, tylko zmieniło się moje ciało. Przemiana ? Serio? Organizmie, masz dobre wyczucie czasu - pomyślałam. Nie zastanawiając się zbyt długo nad tym zjawiskiem dopadłam pierwszego lepszego i zaczęłam rozdzierać mu ciało. Zaczął krzyczeć. Wylewało się coraz więcej jego życia. Co ja robiłam? Zabijałam? Zeskoczyłam z niego i zaczęłam zadawać mu mniejsze rany.
- Odwrót! - ktoś krzyknął.
- Nireti...wróć do domu, zmień się w człowieka i zaopiekuj się Cryspinem. On umiera- poprosił Cyrian patrzał na mnie wielkimi oczami ale nie było w nich strachu lecz podziw - teraz już damy radę, dziękujemy.
Szybko skoczyłam do domu. Spojrzałam jeszcze raz na pole bitwy i ujrzałam jak wrogowie się wycofują. Przeze mnie. Wbiegłam do swojego pokoju. Tam pomyślałam o tym jak jestem człowiekiem i zaraz nim byłam. Był jeden problem - nagość. Założyłam co popadnie i zbiegłam do Cryspina leżącego na kozetce. Wszyscy się wokół niego krzątali. W końcu podeszła do mnie Emma.
- On umiera, przykro mi Nireti - powiedziała po czym odeszła z opuszczoną głową.
- Nie ma mowy - szepnęłam i delikatnie przebiłam się do niego przez tłum i opadłam na kolana.
Spojrzał na mnie tymi swoimi fioletowymi oczami. Miał w nich łzy i ból.
- Dziękuję - sapnął. - Za to, że potrafiłaś mnie wysłuchać. Teraz sama widzisz... Tego się nie uleczy. Wierzę, że zwyciężysz z nimi. Ko...
Przerwałam jego monolog wybuchając płaczem. Wielkim, ogromnym płaczem.
- Nie..nie...nie...nie...nie...nie rób mi tego - dotknął mojego czoła tak jak wtedy Agis's. Od razu zrobiło mi się cieplej na sercu.
- Cryspin...zginę bez Ciebie -zaszlochałam. Moje łzy obficie kapały na jego twarz i klatkę piersiową. Pospiesznie zaczęłam je z niego ścierać. A potem zakryłam rękami dłonie i łzy leciały jeszcze bardziej. Czułam nie możliwie rozdzierający smutek i pustkę.
W końcu wszystko ucichło.  Zaraz potem usłyszałam krzyki radości i zdziwienia.
- Co do cholery? - zdjęłam ręce z twarzy i rozejrzałam się.
Wtem poczułam jakąś dłoń na moim kolanie. Spojrzałam tam. Cryspin siedział i trzymał rękę na mnie. Żył. Jak to sie stało?! Nie zważając na otaczający nas tłum objęłam go z całej siły, płacząc ze śmiechu. Wyczerpany uśmiechnął się i przytulił mnie równie mocno.

      Gdy tylko wszyscy doszliśmy do siebie musieliśmy dojść do wyjaśnienia.
- Zamieniłam się w wilka... i wszyscy się mnie bali - powiedziałam z nieukrywaną dumą, aczkolwiek ciągle widziałam rozszarpywanego przeze mnie Oriona.
- Szkoda, że tego nie widziałem - rzekł Cryspin.
- Jest pięknym czarnym wilkiem o fioletowych oczach - Cyrian szturchnął mnie delikatnie w ramię. - W życiu takiego wielkiego wilka nie widziałem...
- Ale to nie zmienia faktu, że prawie zabiłam człowieka i przez moją przemianę wycofali się.
- Nie myśl tak. Dzięki Twojej przemianie rozkojarzyłaś ich. Tak to byśmy wszyscy zginęli - kłócił się ze mną Cyrian.
-Widzisz dlaczego nie chciałem, żebyś była jak my. Teraz się martwisz o to, że będziesz zabijać, a jesteś delikatna i czysta- Cryspin rzekł z konsternacją.
- Poradzę sobie. Teraz jeszcze jedno zanim usnę tu na stole... jak to się stało, że Ty zniknąłeś?- zapytałam.
- Zniknięcie Cryspina jak i uleczenie to Twoja zasługa. Masz potężną moc. I obiecuję jesteś po dobrej stronie - zachęcił mnie Cyrian.
- Dziękuję. Cryspinie... powinieneś  iść się położyć. Każdemu przyda się odpoczynek.
- Dobranoc... wilczyco - Cris wstał, lekko się zachwiał ale nie zwrócił na to większej uwagi i pocałował mnie w policzek, czym mnie zaskoczył.
- Do potem - odpowiedział Cyrian, a potem chwycił brata pod ramie i wyprowadził. Tłum się rozszedł, a ja stałam jeszcze chwile myśląc o tym, że On żyje... dzięki mnie.

 Trzy tygodnie później

       Siedziałam sama w pokoju. Rysowałam w notesie. Od dziecka uwielbiałam malować. Myślałam nad ostatnimi wydarzeniami. Wszystko się zmieniło, ale chyba na lepsze. Miałam rodzinę i przyjaciół, na których mogłam polegać. No i był Cryspin - przystojny chłopak, który od spotkania w jaskini mącił mi w głowie. Właśnie teraz zdałam sobie sprawę, że naszkicowałam jego postać ze skrzydłami? Na prawdę? On i ciało aniołka? Żart. Uśmiechnęłam się. Chwilę później usłyszałam pukanie do drzwi.

/Merenwen

Ilu jeszcze zginie?

Rozdział 4

Rozmawiałam z nim długo o wszystkim i o niczym. Kompletnie zapomniałam o otaczającej mnie rzeczywistości. Słuchałam tylko Jego niskiego głosu, który był niczym kołysanka... więc chyba nie powinnam się dziwić, że zasnęłam. Ostatnio coraz częściej mi się to zdarza. Ech... przez to wszystko sypiam coraz gorzej.

Moje odbicie w lustrze było bardzo niezadowolone z tego jak wyglądam. Blada, włosy w totalnym nieładzie, podkrążone oczy. Wyglądałabym pewnie jak trup gdyby nie rażący fiolet moich oczu.
Każdy w tym domu takie miał. Kiedy robiłam mały rekonesans poznałam kilka innych osób. Każdy miał zabójczo fioletowe spojrzenie. Cryspin obiecał, że wszystko mi wyjaśni... ale tradycyjnie w swoim czasie. Spięłam włosy w koński ogon i tak lepiej wyglądać już nie będę.

Pospiesznie ubrałam błękitną sukienkę i boso poczłapałam do kuchni. Byłam już w Domu trzeci dzień i czułam się tu swobodniej niż w starym rodzinnym domku.
Westchnęłam na to wspomnienie. Strasznie tęskniłam za mamą i tatą... dlaczego Patric tak się zachował... uderzył mnie. Kiedyś się kłóciliśmy, ale nigdy nie podniósł na mnie ręki.
Zamyślona weszłam do kuchni i zaczęłam grzebać w szafkach w poszukiwaniu jedzenia.

- A ty z głową w chmurach? - przestraszona odskoczyłam od okna, a leżącą na blacie łyżeczkę chwyciłam jak rycerz miecz.
Cryspin opierał się o przeciwległą ścianę i trzymał w rękach starą gazetę. Znów się ze mnie śmiał. Był to bardzo przyjemny dźwięk. Odetchnęłam z ulgą, nie opuściłam ręki.
- Jeśli będziesz chciała mnie tym zabić to już wolę sam się poddać i rzucić z mostu, będzie szybciej - oparł się o blat ciągle chichocząc. Uśmiechnęłam się i znów zabrałam się za szukanie czegoś do spałaszowania.
- Małomówna z rana jesteś. Dobrze spałaś? Bo wyglądasz...
- Jak trup? Tak, tak lustro płakało jak się w nim przeglądałam - uśmiechnęłam się sztucznie i wyciągnęłam pudełko płatków śniadaniowych i mleko.
- Nie aż tak źle... tylko wyglądasz na trochę... bardzo... zmęczoną.
- Eee tam, przesadzasz. Jak to się wszystko skończy to może mój wygląd wróci do normy - znów posłałam mu sztuczny uśmieszek i zaczęłam otwierać mleko. Cryspin odsunął się od blatu i wziął z pułki niebieską, ceramiczną miskę.
- Nireti... zgaduję że to Ci się może przydać... - wyciągnął naczynie w moim kierunki i parsknął śmiechem. Chwyciłam miskę z zażenowaniem.
- Dupek - fuknęłam w jego kierunku i nasypałam trochę płatków.
- Powiedziałaś mi to już tyle razy, że chyba powinienem zmienić imię - pociągnął za mój kucyk i usiadł na przeciwko mnie.

A więc nareszcie nadarzyła się idealna okazja żeby go przepytać. Trzy dni mnie zbywa.
- Dowiem się wreszcie co stało się z moim bratem i rodziną, i czemu mam takie oczy jak wy? No i czemu mój braciszek chciał mnie kropnąć?
Uśmiech zszedł mu z twarzy. Otworzył usta żeby coś powiedzieć ale szybko je zamknął.
- Cryspinie nie waż się teraz nigdzie wychodzić! Trzeci dzień nic nie chcesz mi powiedzieć! - odłożyłam miskę z niedojedzonym śniadaniem na bok i świdrowałam go moimi fioletowymi oczyma. Może zahipnotyzuje go tak jak mówiła mama.
Westchnął i wlepił wzrok w swoje splecione na blacie dłonie.
- Obiecuje że ci powiem ale... - nie zdążył dokończyć zdania, bo do kuchni wpadła jak szalona Saaria. Ręce i twarz miała ubrudzone od krwi. Jak oparzona zeskoczyłam z krzesła. Cryspin chwycił ją za chudziutkie ramiona.
- Co się stało?!
- Bo... bo... bo... - dukała z oczami pełnymi łez - znaleźli Agis'a - Cryspin puścił Saarie i wybiegł z kuchni.
Pomogłam jej usiąść na krześle, bo wyglądała jakby miała się zaraz przewrócić. Nie patrzała na mnie. Kiwała się do przodu i do tyłu jakby miała chorobę sierocą.  Przyjrzałam jej się. Miała podkrążone oczy. Najbardziej martwił mnie kolor jej tęczówek, który przygasł. Nie był tak rażący jak kiedyś.
Nie pytałam jej o nic. Jest w takim stanie że już chyba nawet mówić nie może. Wyszłam z kuchni by poszukać Cryspina. Wczoraj mówił, że wysłał parę tygodni temu kilku Obdarzonych (tak nazywa się nasz ród), aby rozejrzeli się po okolicy. Nie wrócili aż do teraz. Przyspieszyłam.

Drzwi do przestronnego salonu były otwarte na oścież. Cryspin klęczał na środku i trzymał w ramionach jakąś niewyobrażalnie chudą postać. Podeszłam jeszcze bliżej i usłyszałam chrapliwy głos.
- Było... ich z dziesięciu... - podeszłam bliżej i od razu tego pożałowałam. Agis wyglądał okropnie. Żołądek wywracał mi się do góry nogami. Jego oczy były czarne jak Patric'a, a krew płynęła z nich ciurkiem. Złamany nos, zakrwawione i rozszarpane usta, z których rubinowa ciecz lała się wodospadem. Agis zaczął się dusić i Cryspin dotknął jego czoła. Po chwili mógł znowu mówić.
- Staraliśmy się... jak nigdy... ale oni są zbyt silni. Teho... zabrał chyba wszystkich swoich... żołnierzy - chłopak zakaszlał nerwowo. Potem mnie dostrzegł i zaczął świdrować czarnym wzrokiem. Podniósł chudą jak gałązka rękę i wskazał na mnie zakrwawionym palcem.  
- Jej... potrzebują... ona niesie nadzieje... i dobro... ale ty to wiesz... - znów na niego spojrzał po czym dotknął jego policzka zostawiając czerwony ślad.
- Uratujemy cię! - Cryspinowi łamał się głos. Chciało mi się płakać. Agis był cały zakrwawiony. Ubrania miał poszarpane, a z dziury w brzuchu wylewało się jeszcze więcej życiodajnej cieczy. Kto mógł skrzywdzić tego niewinnego chłopaka! Przecież to jeszcze dziecko! Miał góra szesnaście lat... Łzy zaczęły spływać mi po policzkach. Przyklęknęłam przy jego głowie i dotknęłam jego czoła tak jak wcześniej Cryspin.

Zamknął oczy i uśmiechnął się.
- Nadzieja... dobro... i ukojenie... - po tych słowach odszedł. Spojrzałam załzawionymi oczyma na Cryspina. Jego twarz była połączeniem smutku i gniewu.
- Gdybym... gdybym ci wszystko wyjaśnij, powiedział kim jesteś i co potrafisz... uratowałabyś go... Agis by żył... ale bałem się, że uciekniesz i mi nie uwierzysz. To był największy błąd jaki mogłem uczynić nie mówiąc ci nic - ułożył zwiotczałe ciało na posadzce po czym wyszedł zrezygnowany.

Mogłam go uratować? To przecież niemożliwe... nie wiem nawet jakim cudem jego ciało było w jednym kawałku, tak źle wyglądał!
Spojrzałam na jego twarz teraz spokojną niczym we śnie. Wiecznym śnie...
- Nireti musisz z nim porozmawiać. Nie reagować na jego protesty.
Cyrian, brat Cryspina kucnął przy mnie po czym dotknął dłoni Agis'a.
- Chyba powinnam dać mu trochę czasu... nie jest w najlepszym stanie.
- Musisz nauczyć się swoich mocy! - spojrzał na mnie poirytowany - Jesteś totalnie bezbronna, a podobno jesteś najsilniejsza z nas! Więc skończ bredzić i idź do mojego brata, albo ja ci dam taką szkołę, że będziesz błagała o spotkanie z nim! - Spojrzałam na niego szeroko otwartymi oczami. Cyrian zawsze był miły i spokojny, a teraz nie było w nim ani krzty spokoju.
Pokiwałam głową zszokowana. Miał rację. Jak nie dziś to kiedy? Ilu jeszcze Obdarzonych zginie z rąk tego całego Teho i jego żołdaków? Wstając zachwiałam się lekko. Spojrzałam ostatni raz na Agis'a po czym ruszyłam w głąb Domu, do pokoju Cryspina.

Zapukałam w drzwi ale nie odezwał się więc weszłam po cichutku. Siedział w fotelu na przeciwko ogromnego panoramicznego okna.
- Cyrian twierdzi, że musisz mi wszystko powiedzieć. Postaram się we wszystko uwierzyć i tak już wiele widziałam, więc nic mnie nie zaskoczy...
Milczał. Miałam wrażenie, że nawet nie zwrócił na mnie uwagi . Westchnęłam. Skoro nie tak to zacznijmy inaczej.
- Cryspinie... ilu jeszcze musi zginąć byś mi wszystko wyjaśnił? - poruszył się nerwowo na krześle.
- Na pewno zauważyłaś, że różniłaś się od swoich rodziców... zero jakiegokolwiek podobieństwa... no i te oczy. Tak więc możesz się domyślać, że byłaś adoptowana... no może nie do końca... - zerknął na mnie.
Nie do końca adoptowana?
- Co masz na myśli?
Tym razem on westchnął.
- Twoi biologiczni rodzice byli naszymi przywódcami... dawno temu. Ale zostali zamordowani, a ciebie porwano. Szukamy cię od prawie siedemnastu lat. Jesteś nasza przywódczynią...
Wciągnęłam głośno powietrze. Ja przywódczynią?! Jak ja nawet nie umiem mów wygłaszać... ani jakkolwiek rządzić! Ale nie będę mu teraz przerywać, to może być jedyna okazja kiedy jest taki wylewny.
- Orioni to nasi odwieczni wrogowie. Są Elfami Zła i Strachu. Nie wiadomo jak powstali, wiemy tylko tyle, że w niewielkim odstępie czasu od naszego powstania. Swego czasu byli sławni z mordowania i bezczeszczenia. Ale potem słuch o nich zaginął... Dopiero dekadę później nasi przodkowie odkryli co spowodowało nagłą ciszę z ich strony... Umierali... Ich rasa chyliła się ku upadkowi, a wszystko przez to, że las w którym żyli tracił cenne wartości przez ilość trupów jakie zaściełały jego ścieżki. Orioni nie dbali o to gdzie zostawiają ciała zabitych - Cryspin zamilkł i spojrzał na mnie sprawdzając moją reakcje. Nie dałam po sobie poznać jak bardzo na mnie wpłynęło to co mówił i to co robili ci cali Orioni.
- Jeden z nich był jakimś tam szamanem od siedmiu boleści. Powiedział im że tylko czysta nadzieja i dobro będzie w stanie ich uleczyć . Nic sobie z tego nie zrobili i poszukali innego miejsca do zasiedlenia. Nasi przodkowie nie mogli pozwolić, by część lasu, którą sobie te zakute łby przywłaszczyły mogła umrzeć. Jesteśmy Dziećmi Lasu, Obdarzonymi i nie możemy sobie pozwolić by nasze dziedzictwo umarło przez bandę głupich elfów... Uleczyli las ale oni powrócili... i było ich więcej... bo lecząc las nasi przodkowie pomnożyli ich armie, dali im naszą nadzieję i dobroć... ale i tak nie to było najgorsze...

/Luthien